de tijd vloog
en de slak kroop
de hazewindhond voorbij
alsof hij stilstond
de tijd kroop
de slak vloog
weg alsof hij geen huisje
op z'n rug te dragen had
en de wijzer van de klok
niet millimeter voor millimeter
-en dat ook een eeuwigheid zou blijven doen-
oneindig langzaam voortbewoog
de jager gleed uit op het slakkespoor
krabbelde overeind en slaakte de zucht
van opluchting die jagers
onder de zelfde omstandigheden altijd al slaken
z'n kruit was gelukkig nog droog
de film eindigt
met de woorden van de slak
ik sprak misschien niet altijd de waarheid
maar die godvergeten kloothommel van een windhond loog
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten